De bel. Ik haat de bel. De bel, hardvochtige onderbreking van je werkzaamheden, opdringerig geringel dat zich blijft herhalen tot het zijn zin krijgt. Ik verlaat mijn Zweedse boeken en slof naar de deur.
Nxc3xb6nxc3xa5vxc3xb6xc3xa5xc3xb6loxc3xa5xc3xa4xc3xa5 eller talar du inte Svenska?

De toon is gezet. Dit bezoek is niet zomaar bezoek, een volgende breedgeschouderde Pool of schattig Turks meisje, zoals we ze vaak verwelkomen, maar Jehovaxc2xb4s. Zweedse Jehovaxc2xb4s.
Als ik iets niet zou willen zijn is het een Jehova. Weinig mensen moeten zovaak afgescheept worden als deze broeders, weinigen zo vertrouwd zijn met het fenomeen deurpost op je neus. Elmers ouder waren er goed in, herinner ik me, graag zouden ze de deur veertien centimeter uit zijn voegen slingeren, alle herstelwerkzaamheden voor lief nemend, als de Jehovaneus ook maar veertien centimeter uit zxc2xb4n voegen lag. Mijn ouders beleefden meer lol aan deze vrienden, hun doofheid volop uitbuitend. Zij waren de enige Meppelaars die Jehovaxc2xb4s vermoeid konden laten omkeren, ze glimlachend in de deurpost uitzwaaiend. Lol was dat, vooral als ik mocht vertalen. Ik besloot in de voetsporen van mijn legendarische ouders te treden.

Zoals vaker waren de Jehovaxc2xb4s enigszins frappant in hun voorkomen. Ze waren met zxc2xb4n tweeen, vrouw van begin veertig, zorgzaam gezicht, haar zo kastanjebruin dat het wel geverfd moet zijn, diepblauwe kartelrok. Naast haar een man, te lang, wat stuntelig van voorkomen, verfrommeld gezicht, grote oren, ook verfrommeld, in een grijs pak dat zijn onhandige uiterlijk aanzienlijk had kunnen compenseren, ware het niet zo rommelig afgewerkt – stropdas scheef, overhemd dat nagenoeg aan zijn verfrommelde onderkin hangt, broekspijp die achter een witte sok blijft hangen. Verfrommeld, bovendien. Zijn grijsbeige zomerjas met scheefhangende koordjes verfraaide het geheel evenmin.
De zorgzame vrouw deed de Zweedse bijbel in haar tas, de verfrommelde man sloeg zijn Engelse open. Timoteusbrevet, mompelde hij de zorgzame vrouw toe. He is going to read from a letter to Timoteus. De man knikte dankbaar. Mijn vermoeden bleek juist – het Engels van de man bleek weinig beter te zijn dan mijn Zweeds, zodat zijn goedbedoelde voorleessessie al snel in oeverloos gemompel verzande waar steeds sterkere nxc3xb6nxc3xa4nxc3xa5-accenten in doorklonken. Uiteindelijk stopte hij. De twee keken me verwachtingvol aan.
xc2xb4O!`
Aangezien de Jehovaxc2xb4s Gertjan de Jong en bijbehorende uitroepen nooit hadden mogen horen, viel deze grap niet. Stilte, in plaats daarvan. Ik lachte genoegzaam.

Toch, wie nu denkt dat ik deze beste Jehovaxc2xb4s slechts een oor aannaai, welnu, die zit er flink naast. De onhandige opening mondde namelijk uit op een fijn onderhouden, een onderhouden waar ik graag wat wijzer van geworden was, al was het maar ontrafelen wat deze mensen beweegt tot hun uitzonderlijke manier van prediken, maar nee. Zodra we enig punt van interesse bereikten mocht ik het antwoord in het foldertje opzoeken of was het te genuanceerd om in dit korte tijdsbestek te behandelen. Ellende. Niettemin bleek de zorgzame vrouw onvermoeibaar. Did you know that the devil came on eath in 1914, and…
Opzichtige zucht. Niet van mij, maar van de verfrommelde man, die het Engels maar moeilijk kon behappen, getuige zijn chronische zwijgzaamheid. De zorgzame vrouw, ietwat verontwaardigd, torpedeerde het vervolg van haar eindtijdtherie. De verfrommelde man een volgende opzichtige zucht. Ditmaal schudde hij zijn linkerarm – in de rechter hield hij nog Timoteus open – en gluurde onder zijn grijsbeige zomerjas. Nxc3xa4nxc3xa5nxc3xb6 klockan elva.
De zorgzame vrouw lachte vriendelijk. He has an appointment at eleven xc2xb4o clock. I am afraid we have to leave.
Spijtig.

Traag schoof de lift met de twee naar boven, tot ook de witte sok inclusief broekspijp van de verfrommelde man door het dak verdween. Genoegzaam vulde ik mijn koffie bij. Mijn ouders zullen trots op me zijn.