Ellende. Ik heb geen camera. Hoe wordt ik nu geacht voor mijn roemruchte weblog een briljant plaatje vast te leggen, een plaatje dat inderdaad met een plaatje vast te leggen was, ware het niet dat het niet in mijn mogelijkheden ligt dit ene plaatje vast te leggen? Blikje op Riannes weblog. Niks. Dan maar een poginkje wagen. Een poginkje digitaal in woorden te omschrijven.

We schrijven maandag 13 april, dag der dagen van het concert der concerten, Slechtvalk in Stockholm. Inderdaad. Daar moesten wij bij zijn. Zodoende togen Rianne en ik die middag af, te laat, niet naar Stockholm, bovendien, maar naar Eurostop Jxc3xb6nkxc3xb6ping, in de hoop een liefdadige Zweed te treffen die ons sneller dan welke bus dan ook naar Stockholm zou brengen en ons pal voor de concerthal af zou zetten – wat dan ook geschiedde. Zelfs nog tijd voor een pizzatje.

Slechtvalk was reeds binnen, schminkkisten en bijlen op zak, maar omdat ze als laatste band speelden hingen ze vooralsnog laveloos op de bank. Wij, die vurig hoopten nog een slaapplek bij deze vrienden weg te peuteren, zodoende ook. Tot de eerste band het podium betrad. Wij togen naar het podium.

Wat wij hier aanschouwden, voldeed perfect aan de verwachtingen. Vijfkoppige grafmetalband, muur van gerag op gitaren en dubbele bas, lange haren, angstaanjagende koppen, zwarte metalshirts, gutsend zweet eronderuit. De zanger betrad het podium, nuja, een paar afgedekte zeepkisten, hooguit twintig centimeter hoog. Vervaarlijk keek hij om zich heen. In tegenstelling tot de meeste Zweden liet zijn schoonheid te wensen over. Lang, vies, vuig edoch felblond haar, tot ver op zijn rug, ongeschoren gezicht, uitstekende kaakbeenderen, uitpuilende helderblauwe ogen, want een Zweed is een Zweed. Angstaanjagende blikken de zaal in. Loensende vuigheid, vuist in de lucht. Zijn mond opent zich.

WWHxc3x85xc3x85xc3x85xc3x85xc3x85xc3x85xc3x85xc3x85HHHH!!!!!!

Tot zover weinig verassing.
De Zweedse grafmetalband werkt de eerste nummers af – naargeestig tempo, huiveringwekkend gebulder en goedkeurend gebrom uit de zaal. De avond is begonnen. Derde nummer. Verscheurende intro. Slepende dreunen. Vliegende haren. De zanger spant al zijn gezichtspieren en puilt zijn ogen ver uit de kassen.

WHxc3x85xc3x85HH – WHxc3x96xc3x96xc3x96HH!!

Tientallen grafmetaldudes drukken, luid brullend, de handen op de knieen en zetten zich schrap voor een volgende zwaaipartij. Euforie. Deze band zit gebakken. Maar dan. De zanger bukt voorover, schuchter, quasi-onopvallend, zonder de aandacht te willen trekken, en komt overeind met een briefje. Kort kijkt hij erop. Zijn gezicht ontspant, alsof hij een goed boek te pakken heeft, zijn ogen draaien zowaar vriendelijk. Tot hij het briefje naar beneden haalt. Daar is de angstaanjagende blik weer.

WAAHWAAWAWA- WAAHH – WAAAHHH!
Zijn hand komt weer omhoog, een volgende schattige blik op het briefje.

WAAWAA – WAAH – WAWAA – WA – WAAHHH!!
WAWAWAAHH – WAA (briefje) AAHH – WAHAAHH!!
WAA (briefje) AAHHWAHA – WHAA (briefje) AAHHWA (briefje) AAHH!!

Verwonderd kijkt menig grafmetalfanaat de andere aan. Waar hebben we dit aan verdiend? Vragende blikken. Voorzichtig gemompel. Haperend gelach. Beduusd wend de zanger, die de uitwerking van zijn briefje op het publiek beseft, zijn ogen af naar zijn briefje. Kort gelees – en weer furieus de zaal in. Maar het kwaad is geschiedt. Alle naargeestigheid die van zijn gezicht afdruipt – en, moet gezegd, het lukt de zanger redelijk – wordt volledig tenietgedaan door het stompzinnig gelees op een flodderig vodje, bovendien in een frequentie die suggereert dat er serieus iets mankeert aan het geheugen van de zanger. Bovendien, als de zanger nu de articulatie van de tweede band had – een Noorse:

WHxc3x96xc3x96 – Wxc3x85xc3x85Wxc3x84Wxc3x96xc3x96 – Wxc3x85xc3x85xc3x85HHH – Wxc3x96Wxc3x85xc3x85HHH!!

Geenszins. Integendeel. Hoe naarstig de zanger ook op zijn briefje tuurde, het resultaat bleef bij welgeteld xc3xa9xc3xa9n nietige klinker: de A. Van tja. Tja. Of digitale camera.