Maar waarom zou een mens in stinkende stadsbussen gaan zitten als een stad als Amsterdam ook voorzien is van een uitstekend tramnetwerk, waarvan de finesses me bovendien nog amper bekend zijn? Dus nam ik me voor de melancholische ik-kan-alleen-maar-uit-tramraampjes-kijken-met-knoeperthard-belle-and-sebastian-aanbui waarin ik verkeerde flink uit te buiten en de allereerste tram te pakken die me vanaf het Spui zou passeren. Wel een oude natuurlijk, want die leijke nieuwe schommelen toch alleen maar – bovendien raak je in die daken, als je niet oppast, zo je voetbal kwijt. En niet de 16 natuurlijk, want die zou me linea recta via huis naar VU Medisch Centrum brengen en zodoende geen verrassing bieden.

‘I went down to the citypark and hang around till after dark when the girls got home, yeah the girls got home.’
(Wederom Belle & Sebastian)

Wie vermoedde dat het Flevopark daadwerkelijk een park zou zijn? Ik niet. Industrieterreinen toch, havens, lelijke gebouwen zoals die altijd op de rand van een stad en dus ook op het eindpunt van tram 14 – een oude, een hele oude zelfs, met van die 70′s-bankjes – zouden staan: het Flevopark. Niets van dat. Bomen, dartelend groen, uitgestrekte grasvelden. Echt groen ook. Niet dat quasigras uit het Vondelpark, platgetrapt en platgebrand door duizenden hippe voeten en picknickkleedjes. Waarom komt het hele Vondelpark niet hier zitten, in het Flevopark, aan deze vijver, omringd door treurwilgen, bevolkt met meerkoeten en reigers, voeten in het water, zoals ik nu zit?

Zoals dat altijd gaat met retorische vragen dient het antwoord zich snel aan, ditmaal in de vorm van twee zwervers. (Tussentijdse overpeizing: wat is dat toch met ons mensheid dat we slechtonderhouden tuig met Export-bierblikjes altijd typeren als zwervers alias daklozen, en nooit eens als huizenbezitters, oke, flatbewoners van twaalf hoog achter dan, die wat minder om hun uiterlijk geven en aan het eind van de middag graag een biertje in het stadspark mogen consumeren?) De twee zitten aan de overkant van het water xc3xa9n aan de overkant van het bijbehorende grasveld op eenbankje onder de bomen, zodat ze me tenminste niet zullen storen in het stampen van Spaanse werkwoordsvervoegingen. Wel dus.

‘Wat je zegt,’ brult een vrouw tegen de man naast haar, ‘moet je ook naakomen.’  Ze kleedt zich keruig in de lijn van haar stereotype: zwarte, te korte spijkerbroek, model wortel, leren motorjack met tintjes roze erin. Nog een keer. ‘Wat je zegt, moet je ook naaakomen.’

Hoewel ze een punt heeft, is mijn punt aan deze mensen dat ze zichzelf te vaak herhalen als ze een punt hebben.

Haar zwerfcompaan ondergaat het relaas gelaten. Ook zijn stereotype mag er wezen: verwarde haardos, ingevallen gezicht, roodgeruite bejaardentrolley naast hem met vast alleen maar meer blikjes Export. De man neemt nog een slok. Dan reageert hij: niet met een duidelijke oneliner, maar maar wat hees gehaspel. Huhuhuhu. Niks van te verstaan. Dat wordt niks met die dialoog.

Gelukkig is het roze motorjack daar ook niet op uit. ‘Ik wordt er soms gewoon zo strontziek van!’ Ze begint rondjes rond het bankje te lopen en trekt nog wat meer registers ellende open. ‘En dan ook nog met die kenkerzoon van je.’ Huhuhu, doet de man. De vraag is waarom hij niet gewoon demonstratief wegloopt – stik er maar in – of een blikje Export uit zijn bejaardentrolley pakt en die naar haar grijze hoofd smijt – desnoods de hele trolley zelf, in een keer, hupsakee. Maar nee. Hij zit daar maar gelaten te luisteren en doet niks. Alleen wat huhuhu-en.

Het roze motorjack loopt naar de oever en smijt haar lege blikje Export in het water. ‘Zink dan!’ roept ze. Nog een keer, wat harder: ‘Zink dan!’ Een paar tellen staart ze het blikje na. Het blijft op z’n post. ‘Kolereding!’ Ze draait zich om, loopt wat rondjes en gaat verder, met diezelfde schelle stem die elke vorm van concentratie op Spaanse werkwoordsvervoegingen onmogelijk maakt: ‘Maar wacht maar! Hij zinkt wel, als ik hier maar lang genoeg wacht. Hij zinkt wel, naar de bodem. Zink dan!’

Achter haar komt de man overeind. Hij klapt een handvat uit de trolley en laat het gevaarte achter zich aanhobbelen, de houtspinters van het pittorekse Flevoparkpaadje over. Het roze motorjack schreeuwt voorspelbaar achter hem aan. ‘Wat je zegt, mot je ook nakomen, weet je. Wat je zegt…’ Dan draait ze zich om en loopt schreeuwend achter de verwarde haardos aan, of, wie weet, achter de trolley met bier. Bang voor de stilte. Bang voor de eenzaamheid. Minutenlang schalt haar stem nog na door de bossen. Dan is het weer stil in het Flevopark. Op het lege bankje ploft een hijgende hardloper neer. Zo hoeft het niet meer, denkt een hiphopper in wit vest op het bankje ernaast, die het hele tafereel vanuit zijn capuchon heeft gadegeslagen. Groot gelijk heeft -ie. Op naar de uitgang van het Flevopark, naar tram 7, die daar keurig staat te wachten. Eens kijken waar die me brengt.

Flevopark is a post from zweedseaardappel.web-log.nl.

Zo. is a post from zweedseaardappel.web-log.nl.

Zo denderde ons reisje voort. Jans maatje grapte dat Jan de stations niet kon lezen omdat hij niet kon lezen en schrijven, het woord analfabeet zat in geen van de beide vocabulairs, en Jan ontkende hardnekkig, nu ja, in het gemeentehuis mocht hij graag doen alsof. ‘Dan snappen ze er niets meer van daar. Das leuk hoor.’ De rasta deinde ontspannen met zijn hoofd. Uit zijn oordopjes knalden lome reggae-akkoorden. Best leuk, zo’n metro.

Jan is a post from zweedseaardappel.web-log.nl.

We schrijven maandag 13 april, dag der dagen van het concert der concerten, Slechtvalk in Stockholm. Inderdaad. Daar moesten wij bij zijn. Zodoende togen Rianne en ik die middag af, te laat, niet naar Stockholm, bovendien, maar naar Eurostop Jxc3xb6nkxc3xb6ping, in de hoop een liefdadige Zweed te treffen die ons sneller dan welke bus dan ook naar Stockholm zou brengen en ons pal voor de concerthal af zou zetten – wat dan ook geschiedde. Zelfs nog tijd voor een pizzatje.

Slechtvalk was reeds binnen, schminkkisten en bijlen op zak, maar omdat ze als laatste band speelden hingen ze vooralsnog laveloos op de bank. Wij, die vurig hoopten nog een slaapplek bij deze vrienden weg te peuteren, zodoende ook. Tot de eerste band het podium betrad. Wij togen naar het podium.

Wat wij hier aanschouwden, voldeed perfect aan de verwachtingen. Vijfkoppige grafmetalband, muur van gerag op gitaren en dubbele bas, lange haren, angstaanjagende koppen, zwarte metalshirts, gutsend zweet eronderuit. De zanger betrad het podium, nuja, een paar afgedekte zeepkisten, hooguit twintig centimeter hoog. Vervaarlijk keek hij om zich heen. In tegenstelling tot de meeste Zweden liet zijn schoonheid te wensen over. Lang, vies, vuig edoch felblond haar, tot ver op zijn rug, ongeschoren gezicht, uitstekende kaakbeenderen, uitpuilende helderblauwe ogen, want een Zweed is een Zweed. Angstaanjagende blikken de zaal in. Loensende vuigheid, vuist in de lucht. Zijn mond opent zich.

WWHxc3x85xc3x85xc3x85xc3x85xc3x85xc3x85xc3x85xc3x85HHHH!!!!!!

Tot zover weinig verassing.
De Zweedse grafmetalband werkt de eerste nummers af – naargeestig tempo, huiveringwekkend gebulder en goedkeurend gebrom uit de zaal. De avond is begonnen. Derde nummer. Verscheurende intro. Slepende dreunen. Vliegende haren. De zanger spant al zijn gezichtspieren en puilt zijn ogen ver uit de kassen.

WHxc3x85xc3x85HH – WHxc3x96xc3x96xc3x96HH!!

Tientallen grafmetaldudes drukken, luid brullend, de handen op de knieen en zetten zich schrap voor een volgende zwaaipartij. Euforie. Deze band zit gebakken. Maar dan. De zanger bukt voorover, schuchter, quasi-onopvallend, zonder de aandacht te willen trekken, en komt overeind met een briefje. Kort kijkt hij erop. Zijn gezicht ontspant, alsof hij een goed boek te pakken heeft, zijn ogen draaien zowaar vriendelijk. Tot hij het briefje naar beneden haalt. Daar is de angstaanjagende blik weer.

WAAHWAAWAWA- WAAHH – WAAAHHH!
Zijn hand komt weer omhoog, een volgende schattige blik op het briefje.

WAAWAA – WAAH – WAWAA – WA – WAAHHH!!
WAWAWAAHH – WAA (briefje) AAHH – WAHAAHH!!
WAA (briefje) AAHHWAHA – WHAA (briefje) AAHHWA (briefje) AAHH!!

Verwonderd kijkt menig grafmetalfanaat de andere aan. Waar hebben we dit aan verdiend? Vragende blikken. Voorzichtig gemompel. Haperend gelach. Beduusd wend de zanger, die de uitwerking van zijn briefje op het publiek beseft, zijn ogen af naar zijn briefje. Kort gelees – en weer furieus de zaal in. Maar het kwaad is geschiedt. Alle naargeestigheid die van zijn gezicht afdruipt – en, moet gezegd, het lukt de zanger redelijk – wordt volledig tenietgedaan door het stompzinnig gelees op een flodderig vodje, bovendien in een frequentie die suggereert dat er serieus iets mankeert aan het geheugen van de zanger. Bovendien, als de zanger nu de articulatie van de tweede band had – een Noorse:

WHxc3x96xc3x96 – Wxc3x85xc3x85Wxc3x84Wxc3x96xc3x96 – Wxc3x85xc3x85xc3x85HHH – Wxc3x96Wxc3x85xc3x85HHH!!

Geenszins. Integendeel. Hoe naarstig de zanger ook op zijn briefje tuurde, het resultaat bleef bij welgeteld xc3xa9xc3xa9n nietige klinker: de A. Van tja. Tja. Of digitale camera.

Briefje is a post from zweedseaardappel.web-log.nl.

De toon is gezet. Dit bezoek is niet zomaar bezoek, een volgende breedgeschouderde Pool of schattig Turks meisje, zoals we ze vaak verwelkomen, maar Jehovaxc2xb4s. Zweedse Jehovaxc2xb4s.
Als ik iets niet zou willen zijn is het een Jehova. Weinig mensen moeten zovaak afgescheept worden als deze broeders, weinigen zo vertrouwd zijn met het fenomeen deurpost op je neus. Elmers ouder waren er goed in, herinner ik me, graag zouden ze de deur veertien centimeter uit zijn voegen slingeren, alle herstelwerkzaamheden voor lief nemend, als de Jehovaneus ook maar veertien centimeter uit zxc2xb4n voegen lag. Mijn ouders beleefden meer lol aan deze vrienden, hun doofheid volop uitbuitend. Zij waren de enige Meppelaars die Jehovaxc2xb4s vermoeid konden laten omkeren, ze glimlachend in de deurpost uitzwaaiend. Lol was dat, vooral als ik mocht vertalen. Ik besloot in de voetsporen van mijn legendarische ouders te treden.

Zoals vaker waren de Jehovaxc2xb4s enigszins frappant in hun voorkomen. Ze waren met zxc2xb4n tweeen, vrouw van begin veertig, zorgzaam gezicht, haar zo kastanjebruin dat het wel geverfd moet zijn, diepblauwe kartelrok. Naast haar een man, te lang, wat stuntelig van voorkomen, verfrommeld gezicht, grote oren, ook verfrommeld, in een grijs pak dat zijn onhandige uiterlijk aanzienlijk had kunnen compenseren, ware het niet zo rommelig afgewerkt – stropdas scheef, overhemd dat nagenoeg aan zijn verfrommelde onderkin hangt, broekspijp die achter een witte sok blijft hangen. Verfrommeld, bovendien. Zijn grijsbeige zomerjas met scheefhangende koordjes verfraaide het geheel evenmin.
De zorgzame vrouw deed de Zweedse bijbel in haar tas, de verfrommelde man sloeg zijn Engelse open. Timoteusbrevet, mompelde hij de zorgzame vrouw toe. He is going to read from a letter to Timoteus. De man knikte dankbaar. Mijn vermoeden bleek juist – het Engels van de man bleek weinig beter te zijn dan mijn Zweeds, zodat zijn goedbedoelde voorleessessie al snel in oeverloos gemompel verzande waar steeds sterkere nxc3xb6nxc3xa4nxc3xa5-accenten in doorklonken. Uiteindelijk stopte hij. De twee keken me verwachtingvol aan.
xc2xb4O!`
Aangezien de Jehovaxc2xb4s Gertjan de Jong en bijbehorende uitroepen nooit hadden mogen horen, viel deze grap niet. Stilte, in plaats daarvan. Ik lachte genoegzaam.

Toch, wie nu denkt dat ik deze beste Jehovaxc2xb4s slechts een oor aannaai, welnu, die zit er flink naast. De onhandige opening mondde namelijk uit op een fijn onderhouden, een onderhouden waar ik graag wat wijzer van geworden was, al was het maar ontrafelen wat deze mensen beweegt tot hun uitzonderlijke manier van prediken, maar nee. Zodra we enig punt van interesse bereikten mocht ik het antwoord in het foldertje opzoeken of was het te genuanceerd om in dit korte tijdsbestek te behandelen. Ellende. Niettemin bleek de zorgzame vrouw onvermoeibaar. Did you know that the devil came on eath in 1914, and…
Opzichtige zucht. Niet van mij, maar van de verfrommelde man, die het Engels maar moeilijk kon behappen, getuige zijn chronische zwijgzaamheid. De zorgzame vrouw, ietwat verontwaardigd, torpedeerde het vervolg van haar eindtijdtherie. De verfrommelde man een volgende opzichtige zucht. Ditmaal schudde hij zijn linkerarm – in de rechter hield hij nog Timoteus open – en gluurde onder zijn grijsbeige zomerjas. Nxc3xa4nxc3xa5nxc3xb6 klockan elva.
De zorgzame vrouw lachte vriendelijk. He has an appointment at eleven xc2xb4o clock. I am afraid we have to leave.
Spijtig.

Traag schoof de lift met de twee naar boven, tot ook de witte sok inclusief broekspijp van de verfrommelde man door het dak verdween. Genoegzaam vulde ik mijn koffie bij. Mijn ouders zullen trots op me zijn.

Zweedse Jehovaxc2xb4s is a post from zweedseaardappel.web-log.nl.

SIXTEEN HORSEPOWER STOPT ERMEE

Ai. Pijnlijk. Ellende. Drama. Droefnis. Rouw. Zak. As. Allebei. Minuut stilte. Nog een. Ongeloof. Onbegrip. Bedeesd gesnik. Treurwilg. Behoefte aan brede schouders. (Hans, kom terug!) En meer van dit soort narigheid.

Laat ons zodoende luisteren naar het treffende commentaar van 3 voor 12, die de ellende 1 uur en 18 minuten geleden openbaarde. De koek was op. In de bovenkop. Drie journalistieke hoeraatjes voor Robert Lagendijk.

(bup…)
(bup…)
(bup…)

Ellende ende rouwnis is a post from zweedseaardappel.web-log.nl.

Dimitri was niet de enige merkwaardigheid in onze 27-ledige reisgroep naar Kiruna, met vooral veel mensen van de Handelshogeschool, onbekenden, dus. Zo was daar Pxc3xa9ter, de Hongaar, geniaal concept, niet alleen omdat hij kan schaken maar omdat hij standaard en zonder enige blaam de meest voordehandliggende grappen intikt en, indien er geen grap in te tikken is, zelf een situatie creeert. xc2xb4A busticket? For us fity crowns, but for you ninety, because you are from Germany and you caused the war, muhuhu.` Want dat hoort erbij, om je eigen grap lachen. Als enige.
Pxc3xa9ter is in drie dagen niet stil geweest. Zonder boek of discman stapte hij twee keer 22 uur de trein in, zonder zich ook maar eens te vervelen. Pxc3xa9ter, 1 meter 97 en 118 kilo, een lang weekend lang levend in de meest briljante vale, afgesleten ruitjes- en blokjestruien van Hongaars schapenwol en een vormloze bruine ribbroek waar Arthur Zijlstra nog een puntje aan kan zuigen, Pxc3xa9ter, die tegen onbekende Zweden dezelfde foute grappen bijft maken, maar nu over Zweden.
Wat natuurlijk een extra reden was veel met Pxc3xa9ter op te trekken. Zo leerden Pxc3xa9ter en ik, opgesloten in een zespersoonscoupe tussen vier Zweden, in een avond meer over Zweden dan Per Bergstrxc3xb6m ons ooit in Zweedse les kon leren. Uurtje of xc3xa9xc3xa9n xc2xb4s nachts, Dimitri passeert. Hij hoort dat we wat in het Zweeds aan het klunzen zijn en besluit zich in het geheel te mengen. In het Zweeds, allicht.

UR – SJEK – TA!

Pxc3xa9ter en ik kijken wat verwonderd op en praten wat bij met Dimitri, overgestrompeld uit een ander treinstel. Zelfs voor ons beginners is het duidelijk dat ursxc3xa4kta het soort sorry is waarmee je een gesprek opent, niets bijzonders dus. Wij leven verder. De vier Zweden daarentegen giechelen wat en kijken Dimitri vragend aan. Vad sager du?
Dimitri kijkt wat verstoord op en spreekt weer.

UR – SJEK – TA!

Het gegiechel zwelt aan. Dimitri kijkt verontrust om zich heen en grijpt naar de binnenzak van zijn jas, waarin nog altijd zijn Russisch – Zweedse woordenboek huist, zijn steun en toeverlaat. Na kort bladeren constateert hij dat hij toch echt zegt wat hij wil zeggen, en zegt het daarom maar weer:

UR – SJEK – TA!
Dimitri, moet gezegd zijn, heeft een nogal merkwaardige uitspraak van het Zweeds. In plaats van eens in de zoveel tijd een lettergreep sterk te benadrukken, wat dat fijne, zingerige Zweeds oplevert, benadrukt Dimitri elke lettergreep afzonderlijk. Gevolg is een snauwerig, onnatuurlijk Zweeds dat zelfs de Zweden niet verstaan.
Dimitri is echter niet voor xc3xa9xc3xa9n gat te vangen. Bladerend in zijn Zweeds – Russisch woordenboek vind hij andere klassiekers en probeert ze een voor een.

JAG – HE – TER – DI – MI – TRI!

Stilte.

JAG – xc3x84R – FRxc3x85N – RYSK – LAND!

Stilte.
Hoewel, geleidelijk aan, beginnend uit het niets maar langzaam opzwellend tot een oorverdovend gebulder, klinkt daar de hoonlach van Pxc3xa9ter, de hoonlach die het hele weekend door de Kiruaanse bergen zal schallen en nu uitmond in een gebulder dat menig Zweed door het hele treinstel uit hun indommelende staat verlost. Mijn onderdrukt gegniffel blijkt niet langer onderdrukbaar en binnen twee seconden liggen Pxc3xa9ter en ik half stervend onder de krappe maar hoge treintafeltjes. Dimitri echter, gekrenkt door de situatie, volhard in bewijzen dat hij wel verstaanbaar Zweeds kan produceren, lukraak zinnetjes uit zijn Zweeds – Russisch woordenboek aanhalend:

VAR – xc3x84R – TU – RIST – BY – Rxc3x85N!
JAG – HAR – Fxc3x85 – ETT – KA – FEET!
Nxc3x84R – Gxc3x85 – Nxc3x84S – TE – Txc3x85G – TILL – STOCK – HOLM!

De aggressie waarmee elke losse lettergreep door de trein vliegt maakt Dimitri volledig onverstaanbaar, doet de Zweden in onze coupe nog verwonderder giechelen en haalt bovendien de laatste paar Zweedse treinreizigers uit hun slaap, een dodelijke blik op ons gezelschap werpend. Pxc3xa9ter en ik hangen inmiddels onbedaarlijk gierend weerloos in een onmogelijke positie ergens tussen vloer, stoel en tafel, en Dimitri geeft op, loopt door. Langzaam schuift hij langs mopperende treinreizigers, die hem aankijken alsof hij de schuld van dit alles is, en ach, waarom ook niet, Dimitri, zijn blik afwendend, oogcontact vermijdend. In de verte schallen onbedaarlijke hoonlachen. Om hem. De conducteur zet een zielig muziekje aan.

Dimitri, vroeg ik tijdens ons dinertje, vind je het niet erg, dat van donderdag in de trein?
Dimitri schud zijn hoofd.
xc2xb4Ook niet dat ik het zo op mijn weblog ga posten dat je een heel zielig jongetje lijkt, terwijl je er in feite zelf ook om kon lachen en wij bovendien om de situatie lachten, en niet om jou of je Zweeds?xc2xb4
Onze pizza wordt geserveerd. In een onnavolgbaar tempo schrokt Dimitri zijn pizza weg, gooit zijn cola achterover en begint mij zonder ophouden afwachtend aan te staren, ik, die net begin mijn pizza aan te snijden nadat ik uitgebreid van mijn wijn geteugd heb – het eerste glaasje in weken. Ik zie de bui hangen en probeer een gesprek op gang te brengen, een zo interesaant dat Dimitri niets anders verlangt dan praten, praten, maar ik faal.
xc2xb4Ixc2xb4m bored. I want to do something.`
Narigheid. Zit je in een verlaten pizzeria in Kiruna te dineren met een onnavolgbare Rus, fijne setting tot hier, die zijn eten op heft en niets anders wil dan wegwezen, al dan niet omdat je hem gisteren in de trein een klein loertje gedraaid hebt, terwijl jij je pizza nog aan moet snijden. En nu?
Traag schuift Dimitri zijn stoel naar achteren en begint met zijn voeten tegen de tafel te tikken. Mijn wijnglas schommelt experimenteel op het witte tafelkleed. Gerinkel van een telefoon. Het is die van Dimitri.

Onnavolgbaar Russisch, lieve stem. xc2xb4Itxc2xb4s my mother,` informeert Dimitri de niet-Russen. Zo bleef Dimitri zitten, bellend, vertellend en discussierend over allerlei dingen waar ik geen weet van heb. Ik, die rustig aan mijn pizza knabbelde en hardvochtig hoopte dat Dimitrixc2xb4s moeder niet aan de telefoonrekening zou denken. Wat ze de eerste drie kwartier niet deed. Ik dronk er nog een slok wijn op. Op de moeder van Dimitri.

Dineren met Dimitri is a post from zweedseaardappel.web-log.nl.

Zoals u ongetwijfeld weet, zijn Zweden en Broeder Alcohol geen grote vrienden. Sterker: waar Zweden is geen Alcohol en waar Alcohol is geen Zweden. Alles boven de 3,5 procent gaat achter slot en grendel in de Systembolaget, een groot grijs gebouw waar er in heel Jxc3xb6nkxc3xb6ping 2 van zijn, met vijf brede capoxc2xb4s uit een slechte Duitse B-film bij de deur en waar niemand uitkomt zonder een groot, groen stemple op zn voorhoofd dat weken blijft zitten, hoe hard je ook schrobt. Wie bereid is deze prijs bereid te betalen, dient daarnaast nog eens 295 kronen (33 euro tsjingtsjing) neer te leggen voor de meest ranzige vorm van sterk spul in het algemeen – 0,7 liter, wel te verstaan.
Dit noopt diverse internationale studenten tot noodoplossingen. Zo hebben de Tsjechen een trucker van het kaliber trucker gemobilseerd die om de paar weken dat hij naar Zweden rijdt een ongezonde hoeveelheid Tsjechische pilsners meezeult, waarvan de helft waarschijnlijk leeg aankomt – maar het stemt de noodlijdende Jan en vrienden meer dan tevreden. En, moet gezegd, smaakt goed.
Echter, niet iedereen is in deze bevoorrechte positie. Marek, onze huisgenoot, alias De Troetelpool, dacht het noodlot uit te stellen door zijn bagage van enige flessen Poolse wodka te voorzien, maar helaas, leeg, op, weg, rest in peace, ruimschoots, zelfs. Sinds enkele weken alweer is het afzien in het John Bauer Museum. Overleven op Spendrups 2,2 en Danske xc3x96le 2,8.

Tot Marek zondag triomfantelijk met een ondefinieerbaar flesje de keuken instapte en in vervoering begon te beschrijven waarom die citroen die hij aan het snijden was niet in een kopje muntthee zou verdwijnen. Ons Pools recept:

- 0,5 liter alcohol (Marek: xc2xb4very cheap! Huh? For cleaning? Nooooo not for cleaning, for…. uhmm… whatever, I canxc2xb4t read itxc2xb4)
- 0,6 liter kokend water
- twee in fijne reepjes gesneden citroenen
- een half kopje suiker
- allerlei kruiden en specerijen waarachter ongetwijfeld een briljante Poolse smaaktheorie schuilt maar die ik niet meekreeg omdat ik ziek was en in deze fase van het stookproces met een pak appelsap richting mijn bedje schuivelde

Zodoende prijkt sinds zondagmiddag in een stoffig, donker hoekje van onze keuken een colafles van 1,5 liter, erin een transparant, onopvallend goedje, waarin wat citroenschijven gelaten ronddobberen. Zal dit ooit transformeren tot wodka? De eerste tekenen van een geslaagd eindproduct kunnen wij, volgens Marek, van het weekend vernemen – fijn, want van het weekend zijn zowel Marek als ik in Kiruna, daar waar zelfs de schimmen bevriezen.

Goed, de vraag luidt aldus: zal het wodka-experiment gelukken? Zet vanaf heden massaal in en ding mee naar de hoofdprijs: een fijne kaart van de onnavolgbare kunstenaar John Bauer, een zonderling dichter en schilder die de ganse dag in het bos struinde en duistere macaberheden schetste en op zijn 33e jammerlijk met zijn bootje in Lake Vxc3xa4ttern zonk en vier jaar later gevonden werd, en – uiteraard – een flinke teug en zelfs meer van dit kostbare goedje – welnu, als de gelukkige tijdig naar Zweden afreist. Succes!

(startschot)

Alcoholpoll is a post from zweedseaardappel.web-log.nl.

Morgen, vijf uur xc2xb4s middags. Het duurt verdacht lang voor de deur opengaat. Slaperige, donkere ogen hakken vanachter de deur genadeloos op me in. Sorry, Vladimir, bazel ik onbeholpen. Sorry…
Ik hoop maar dat Vladimir niet meegaat naar Kiruna.

Vladimir is a post from zweedseaardappel.web-log.nl.

Hoe, vraag ik, hoe komt de Zweedse vrouw zo onmogelijk volmaakt als ze is? Hoe komt de Zweedse vrouw zo perfect symmetrisch, zo naargeestig subtiel, zo perfect tot in welk detail dan ook? Zweedse vrouwen: felblond, danwel gitzwart haar, geen tussenvariant mogelijk, grote, helderblauwe ogen, die zowel met blond als met zwart haar perfect kleuren, subtiele neusjes, subtiele oortjes, alles in de juiste vorm, alles in de juiste maat. En niet xc3xa9xc3xa9n, welnee, stuk voor stuk zijn ze zo volmaakt, hele hordes, hele kolonnes stormen hier door de school, druisen hier om heen, in computerlokalen, in de les, in de pauze, in de bus, ja zelfs op het toilet, want ook dat is gedeeld, ja overal zijn ze, overal dwelmen ze hier rond, genadeloos je aandacht van computerschermen afhoudend, van boeken, papieren, colleges, alles verstoren ze genadeloos met hun zwierige, subtiele voorkomen, tot je gillend van gekheid de school uitrent – hopeloos natuurlijk, buiten zijn ze ook – Zweden uitrent. Allicht, komt er weer eentje binnen, pakt de computer naast me, tenslotte toch nog vrij, logt in, draait vrolijk op haar stoeltje rond, lacht, perfect gebit, allicht, zoals elke Zweedse vrouw, dominant gekriebel in mijn ooghoeken. Terwijl ik hier een weblog probeer te typen. Moe wordt ik ervan.

Laatst probeerde ik er eentje aan te spreken. Schuchter schuifelde ik naar de buitendeur van onze hogeschool, waarvoor ze stond te wachten en waardoor ik moest, en sprak, quisi-nonchalant, al mijn lessen Zweeds en dito moed bijeenrapend: xc3xb6xc3xa4xc3xb6xc3xa5xc3xb6xc3xb6nxc3xa5nxc3xb6lxc3xb6. Ze glimlachte schuchter, wendde haar blik af, contact vermijdend. Lag het aan mijn Zweeds? Aan mij? Weer sprak ik, nu duidelijker: xc3xb6xc3xa4xc3xb6xc3xa5xc3xb6xc3xb6nxc3xa5nxc3xb6lxc3xb6. Niets. Ik probeerde de deur voor haar te openen, drukte mijn hand tegen de deur, zette kracht en bleef genadeloos aan de grond plakken. Is ook. Om een Zweedse deur te openen heb je ongeveer vier tractoren nodig. Ik bloosde verontschuldigend. Zij wachtte, die lege, nietszeggende maar schitterende glimlach, nog altijd.

Dan. Herkenning. Luid ge-xc3xa4xc3xb6xc3xa5xc3xb6xc3xa4xc3xb6klxc3xb6kxc3xa5xc2xa8. Daar, vanuit de verte, komt een Zweedse jongen aan, fors, breed, onmiskenbaar Zweeds kapsel, 1,94 lang, eveneens felblond, eveneens die blauwe rotogen, en armen gelijk vier tractoren, waarmee hij nonchalant de buitendeur openzwiert. Het meisje lacht, glipt erdoor, oplevend en in allerlei onverstaanbare xc3xb6xc3xa5xc3xb6xc3xa4xc3xb6xc3xa5-klanken lachend, mij verbouwereerd achterlatend.
Verslagen kijk ik om me heen. De hal is leeg. Ik besluit naar huis te gaan. Nog net glip ik door de massieve deur, zodat ik geen vier Friese ooms met vier Friese tractoren hoef te mobiliseren om me levend uit deze school te krijgen.

Zweedse vrouwen. Ongeevenaard mooi, maar zo mogelijk nog onbereikbaarder. Kon ingineur Jaap Delleman daar niet over schrijven in zijn Aardappelwereld?

Zweedse vrouwen is a post from zweedseaardappel.web-log.nl.